Katrin Passig
Ira Strübel

"Die Wahl der Qual"
(De keuze van de kwaal)
pagina 48 e.v.

Vertaling: Wouter Engelsman ©

Zoals de beesten: Beach en Ford

Uit het jaar 1951 stamt het onderzoek van de Amerikaanse psychobiologen Fran A. Beach en Cellan S. Ford: "Patterns of Sexual Behavior". Het boek kwam pas 20 jaar later in het Duits op de markt, dan wel onder de titel "Formen der Sexualität". De wetenschappers vergelijken het seksueel gedrag in 190 verschillende mensenmaatschappijen en die van de dieren om er achter te komen welke vormen van menselijk seksueel gedrag resultaat zijn van gezamenlijke leerervaring en welk voortvloeien vanuit biologische aanleg. De theoretische interpretatie van de door hen gevonden resultaten willen Ford en Beach  aan de "psychiatrisch opgeleide vakmens" overlaten. Precies bekeken gaat het dus niet om alweer een model ter verklaring, maar alleen om een verzameling van aanknopingspunten.

Het hoofdstuk "pijnlijke seksuele stimulatie" legt uit, dat voor sommige mensen, onder bepaalde condities, een lichte pijnprikkel voor seksuele opwinding een versterkende werking kan hebben en dat door een sterke erotische opwinding ook een zekere mate van agressie uitgelokt wordt. "Bij sommige mannen en vrouwen is deze tendens pijn toe te dienen zo nadrukkelijk aanwezig dat hun normaliter getoonde seksueel gedrag een groot onderscheid vertoont tegenover het gedrag van de bevolking in zijn algemeenheid.

Binnen onze cultuur worden dit soort complicaties door de meeste mensen als abnormaal en pervers beschouwd. Maar op zich gaat het hier om de veralgemenisering van tendensen welke in een meer algemene vorm bij veel mensen, zo niet bij iedereen aanwezig zijn. Bij sommige andere groepen beslaat een gedrag, waar bij de coïtus pijn toegediend wordt, een verassend grote ruimte."

Op de vraag of bij deze praktijken een verschil tussen de seksen bestaat, antwoorden de auteurs, dat "een dusdanig gedrag, als het in een cultuur algemeen gebruikelijk is, in ieder geval ook door beide partners en wederzijds beoefend wordt". Als de man tijdens de geslachtsgemeenschap zijn vrouw bijt, dan bijt zij ook; krabt en knijpt een echtgenote haar man, dan zal ook dat worden teruggegeven. Dit gedrag krijgt alleen dan de sensatie van een echte seksuele prikkel, als het door beide partners wordt beoefend.  Daarentegen lijkt het toedienen van pijn in de dierenwereld – op weinige uitzonderingen na – een voorrecht van de mannetjes te zijn en alleen het vrouwtje raakt door pijn seksueel opgewonden. Ter verklaring van dit fenomeen geven Ford en Beach aan, dat het vrouwtje doorgaans kleiner en zwakker is dan het mannetje en dat het voor het vrouwtje gewoonlijk in de coïtushouding  moeilijker is het mannetje aan te vallen.

Zij constateren dat de gewoonte van het pijnigen van de partner kennelijk alleen in bepaalde groepen werd ontwikkeld en dat het bij deze groepen "waarin geslachtsgemeenschap geregeld is verbonden met bijten, krabben of aan de haren trekken, tegelijk om diegene gaat die hun kinderen en jongeren heel veel seksuele vrijheid toestaan". Bovendien geldt voor deze groepen: "Als het bij het vaste idee over bevredigende geslachtsgemeenschap hoort dat elkaar een grotere hoeveelheid aan dragelijke pijn toegediend wordt, dan hoort bij deze voorstelling  er evengoed bij dat de vrouw actief en ijverig deelneemt aan het seksuele  - haar wordt  hetzelfde recht op initiatief toegestaan als de man en er wordt verwacht dat ze tijdens de geslachtsgemeenschap een orgasme beleeft."

De auteurs concluderen dat waarschijnlijk ieder mens in staat is op een niet al te sterke pijnprikkel erotisch positief te reageren. Of er later een samenhang ontstaat tussen lust en pijn of dat pijn als remmend voor de seksuele opwinding wordt gezien, hangt af van de cultuurspecifieke context van deze mogelijkheden. Ford en Beach zeggen verder niets over andere deviaties zoals fetisjisme of het overtreden van de gender-rol.

Aanvullend kan nog worden aangemerkt, dat…

Het niet zo is, dat de prikkels meer en meer moeten worden, als je eens begonnen bent aan SM te doen. [Passig S. 322]

Over SM en geweld gesproken een massief kwalitatief verschil bestaat tussen een misdadiger of moordenaar en een persoon die graag met een compatibele partner en met wederzijdse toestemming, aan SM doet. De misdadiger kiest een slachtoffer dat hij tegen diens wil en toestemming dwingt en roekeloos schade toebrengt.

De statistiek bevestigt overigens dat misdadigers en de SM cultuur weinig met elkaar te maken hebben. De seksueel wetenschapper Eberhard Schorsch schrijft: "Leden van deze subcultuur worden doorgaans niet op sadistisch deviante manier crimineel en omgedraaid kennen wij geen sadistisch deviante delinquent die toegang heeft gehad tot de sadomasochistische subcultuur." Ook Moser kwam tot deze conclusie zoals we gehoord hebben.

--------------

Criminelen zijn in sm-kringen nagenoeg niet te vinden omdat ze daar niet getolereerd worden.

SSC  = safe, sane and consensual in het Nederlands betekent

VVV = vrijwilligheid, veiligheid en vertrouwen

De voorwaarde waarop de sm-ers hun gedrag baseren.

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de vertaler.